Mój czteroletni syn zniknął w zatłoczonym centrum handlowym. Policja szukała wszędzie, ale nigdzie go nie było.
Dwie pełne cierpienia godziny później pojawiła się kobieta trzymająca go na rękach.
Rozpłakałam się. Uśmiechnęła się delikatnie, wcisnęła mi spinkę do włosów w dłoń i wyszeptała:
„Kiedyś ci się to przyda”. Schowałem to, nie myśląc o tym wiele.
Trzy tygodnie później poczułem ucisk w żołądku. Ta sama spinka leżała na blacie kuchennym – mimo że poprzedniego wieczoru zamknąłem ją w szufladzie.
Próbowałam zrzucić winę na stres lub zaniki pamięci, ale coś w tej przypince wydawało mi się… celowe.
